The Place Where "Haves" Can Revel


Dubai is an opulent city where the haves can have a holiday of their life time. Apart from being one of the most famous desert cities, Dubai has some spectacular beaches of the world. Dubai homes some of the opulent hotels and extravagant beach resorts. Not to forget is its world class shopping malls and shopping avenues. Dubai is the city where ancient architectural specimens co-exist with modern skyscrapers, even the tallest building of the world. Then there is the adventurous Desert Safari and the serene Dubai Creek Cruise.

Dubai is a city and emirate in the United Arab Emirates. The emirate is located to the south of   Persian   Gulf  on the Arabian Peninsula. Dubai City is located on the northern coastline of the Emirate.

Dubai Packages offer an opportunity to engage in extravagant shopping spree. Dubai is known as the “shopping capital of the Middle East. Dubai houses more than seventy shopping malls, including Dubai Mall, which is the seventh largest shopping mall of the world. The other large shopping malls in the city are Deira City Centre, Midriff City Centre, Burjuman, Mall of the Emirates and Ibn Battuta Mall. Dubai provides the last word – be it luxury items or electronics goods.

Dubai has a rich collection of buildings and structures of various architectural styles. To top it all, Dubai concentrated largely on the construction of modern structures based on Arabic architecture in recent times. A boom of sorts resulted in modern Islamic architecture being taken to new levels in skyscraper building design and technology. Now Dubai boasts of more skyscrapers than any other city, in its skyline. The culmination point of this movement was reached with completion of Burj Khalifa. At about eight hundred and thirty meters, Burj Khalifa is the tallest building in the world. Its design is inspired from the patterning systems embodied in Islamic architecture.

Dubai Safari Tours is the most adventurous and enthralling activity you can have in Dubai. It lets you savor the enigmatic beauty of desert in close quarters. You are taken into desert in a SUV driven by an expert driver. There you can relish breathtaking views and roller coaster ride over sand dunes. If you does not mind getting car sick, drivers will engage in sand dune bashing – a thrilling affair indeed. Then, stunning view of desert sunset can be had and after a dinner with extravagant Arabic cuisine accompanied with music and dance, you can return from the desert. Dubai safari tours are conducted on camels also.

Dubai Tours offer endless opportunities to engage in water sports as Dubai has some of the whitest and sandiest beaches in the world. Al Safa Park is a favorite for sports enthusiasts where you can enjoy various sports like tennis, volleyball and soccer. One can watch camel races conducted in the Camel race Track. Skiing can be done in artificially maintained skiing center. There are irrigated golf courses or one can even play sand Golf. Hot air Balloon ride can be had with magnificent views of deserts and mountains. In Wild Wadi Park you can enjoy water rides and slides. A cruise in Dubai Creek is an edifying experience. You can witness some of the ancient buildings that served as customs houses and defense structures.

Many of the traditional songs and dances have stood the test of time. Yowalah is such a dance which is a treat to eye and ear.

منبع by Edwin Ramires

History of Pearls and Pearl Jewelry


Pearls may well be the world’s oldest gem, dating back to over 4,000 years. Many historical and religious scripts throughout the world mention pearls in one form or another, and all of these sources show that the people of the time highly valued pearls.

Pearl Jewelry in Ancient History


To the Chinese, pearls were prized possessions and favorite gifts given to royalty. The first known mention of pearls is in Chinese records from 2300 BC. Back then, freshwater pearls were found in the river Huai in the province of King Hau.


Ancient Hindu scripts refer to pearls repeatedly, and one of them states that the first pearl was discovered by the god Krishna. Another notable mention of pearls is in Ramayana – the ancient, epic poem – which describes a necklace comprising of 27 pearls.


Around 4000 BC, the ancient Egyptians were rather fond of the mother-of-pearl (shell), but not so much of the pearl itself. Pearls only became valuable around the 5th century BC, although this date is under dispute. The mother-of-pearl was used as decoration of their living spaces as well as themselves. They created jewelry from beads made from the shells.

Roman Empire

To the Romans, pearls were a symbol of wealth and prestige and fit for a god. They took this quite literally and adorned the marble statue of the goddess Venus with the best, largest, and perfectly round matching earrings that they could find. They felt so strongly about the superior value of pearls that they tried to prohibit those not deserving them from wearing pearls.

One story tells how Cleopatra said to the Roman leader, Marc Anthony, in a banquet she was holding in his honor, that she could make the most expensive dish ever provided. Much to his surprise, she went ahead and dropped one of her pearl earrings in sour wine (vinegar). The Pearl dissolved, she drank her pearly cocktail, and without a doubt, she won the wager.

Greece and Persia

The Greeks believed pearls brought love and were, therefore, a prominent feature at many a wedding. Homer famously described Juno’s pearl earrings in the Iliad. The Metropolitan Museum of New York had a Greek necklace from 2,300 years ago on display up until about a 100 years ago.

The Persian Gulf had countless natural oyster beds – it may have been the largest and oldest ever known – and was the principal source for pearl jewelry in Greece. The Koran describes that one of the greatest treasures provided in Paradise are pearls. Pearls are also depicted in many ancient Persian sculptures and coins. Perhaps the oldest pearl necklace still in existence – found in a 2,400-year-old tomb of a Queen – is known as the Susa necklace. This necklace has three rows of 72 pearls each and has been on display for over 100 years in the Louvre’s Persian gallery.

Pearl Jewelry in Modern History

North America and Europe

When the Spanish explorers landed on American soil, they were surprised to see the vast amounts of pearls they encountered in the New World. As the story goes, a certain Native American princess gifted freshwater pearls to the Spanish explorer and conquistador, Hernando de Soto, among-st other things. At the time, there were many lakes and rivers with large deposits of pearls in them. Colonizers from France, Spain, and England could not wait to send these treasures back to their homelands. Queen Elizabeth, I was very fond of pearls, and many historical paintings and later photos of nobles showed them wearing excessive amounts of pearls in their hair, in crowns, sewed onto their clothes, and of course as pearl jewelry.

In the 1800’s pearls were found in the Upper Mississippi River, starting a treasure hunt that could almost be compared to the gold rush in California. Millions of mussels were killed in the process, and the pearl supply dried up in the 19th century due to over fishing and pollution. Not only pearls were in demand. The mother-of-pearl (mussel) was used to make buttons. Billions of mussels were extracted and processed into buttons, until the mid-20th century when plastic buttons replaced the mussel variety. In its heyday in 1899, there were 60 button factories in the Mississippi River Valley, and in 1922, it was the largest and most profitable inland fisheries in the US.

The Age of Pearl Culturing Starts

During the late 1800’s and early 1900’s, Japanese researchers were looking for techniques to cultivate pearls to increase supply to meet the growing demand for pearls. The first successful and most famous was Kokichi Mikimoto, who in fact used a technique developed by the British/Australian marine biologist William Saville-Kent. Kokichi was a pioneer of the cultured pearl industry and master of persuasion. He managed to convince buyers that these cultured pearls were just as valuable as the natural pearls. And so the age of pearl farming started.

In less than 50 years, pearls became available to anyone – it was no longer exclusive to only the super-rich and Royals. Today, high-quality pearls are affordable to the general public. Timeless Pearl is proud to be able to bring exceptional pearl jewelry to every woman.

For More Details:

منبع by Sharon Smith

Restaurants in Abu Dhabi Offer Lavish Choices to Clients


The city of Abu Dhabi, which lies on the north-eastern part of the Persian Gulf in the Arabian Peninsula and is on an island less than 250 metres from the mainland, is joined to the mainland by the Maqta and Mussafah Bridges. Building bridges of communication and hospitality with the multicultural and multiethnic segments of society who sojourn here for a superb holiday, for purposes of business, in search of a profession and so much more.

A city which not only gives them plush Business Hotels in Abu Dhabi, with elaborate Ballrooms, elegant dining rooms and Meeting Rooms, all superbly equipped with audio and visual technology, for corporate and related social events but also an elaborate extension of such facilities! Outdoor catering available for private events and parties, the panoramic and vast versatile garden of such hotels, is an ideal location for large open-air events, parties as well as team-building activities, up to a 1,000 people, thus incorporating a vast and complex infrastructure to provide a successful outcome of a plethora of socio-corporate and business events.

Elaborate and multi-cuisine amenities to cater to the culinary diversities and gourmet propensities of a diverse range of clientele and their varying requirements, are a vital component of any comprehensive infrastructure where there is such a large gathering of humanity, as in Business Hotels in Abu Dhabi.

Restaurants in Abu Dhabi, set in verdant surroundings with an elaborate a la carte menu, or in a traditional Arabic style seating arrangement and overlooking the panoramic Arabian Gulf, with a variety of exotic shisha flavours and beverages, or the speciality fish restaurant with some of most delectable, succulent fish preparations, all offer you the opportunity of feasting in style!

Such Restaurants in Abu Dhabi, from serving an exotic Oriental breakfast of Foul madammes, labneh, haloumi cheese, cucumber, tomato, olives, with Arabic bread, seasonal cut fruits, fresh juice, turkish coffee/tea/hot chocolate or date smoothie to wholesome American and Continental breakfasts. From mouth-watering Fish Finger in Sesame Crust served with pungent tartar sauce to the exotic Mirfa Grilled Turkey Bacon and Dated Rolls – Turkey bacon stuffed with soft dates there are many treats in store for the gourmand eater!

From Fritto Misto encapsulating mixed fried seafood – calamari, prawns and vegetables served with Aioli (garlic, mayonnaise, lemon) and refreshing lemon wedges to assorted delicious and delicately flavoured Chicken, Shrimp, rich cheese and fresh vegetables’ appetizing salads to the typically Arabic Chicken Shawarma in Arabic Bread – Boneless chicken marinated in special Arabic spices pan grilled with vegetables accompanied by fries, traditional pickles and hummus, to Chicken Fajita – Tortilla bread rolling with chicken, capsicum, onion, tomato salsa, sour cream, guacamole (avocado), cheddar cheese, lettuce, jalapeño and garlic, life is a feast!

منبع by Durgesh Baghel

VA Loans For Native American Indians


VA Home Loans For Native American Veterans

I Am a Native American Veteran. Am I Eligible for a VA Home Loan or Refinance?

VA loans are available to eligible Native American veterans who wish to purchase or build a home on trust lands. Details on the military service requirements are spelled out below.

How Can I Use My VA Loan?

A VA direct loan can be used to purchase, build, or improve a home on Native American trust land. These loans may also be used to purchase and improve a home or to refinance another VA direct loan lower the interest rate.

Five Easy Steps to the Native American VA Loan

Be sure your tribal organization or other Native American tribe is participating in the VA direct loan program. The tribal organization must have signed a Memorandum of Understanding (contact and we’ll get you the form), with the Secretary of Veterans Affairs, which includes the conditions governing its participation in the program.

Apply for a Certificate of Eligibility. A veteran who doesn’t have a certificate can easily obtain one by completing VA Form 26-1880, Request for a Certificate of Eligibility for VA Home Loan. We can help you get it.

Decide on a home to buy and sign a purchase agreement or a contract with the builder to build the home. We can help you find a home and write the purchase contract correctly. If you have a broker, make sure he or she knows what they are doing to get you this loan, or have them contact us.

An appraisal of the property will be ordered, and you will be asked to provide information needed to verify your income and credit history. Close the loan and move into your new home.

Who is Eligible?

Veterans who were honorably released from active duty service, during World War II and later periods are eligible for VA loan benefits. World War II (September 16, 1940 to July 25, 1947), Korean conflict (June 27, 1950 to January 31, 1955), and Vietnam-era (August 5, 1964 to May 7, 1975) veterans must have at least 90 days service. Veterans with service only during peacetime periods and active duty military personnel must have had more than 180 days active service. Veterans of enlisted service that began after September 7, 1980, or officers with service beginning after October 16, 1981, must in most cases have served at least 2 years. Ask for our Complete Guide to VA Loan Benefits.

  Persian   Gulf  Conflict. Reservists and National Guard members who were activated on or after August 2, 1990, served at least 90 days and were honorably released from the period of activation are eligible.

Reservists. Members of the Selected Reserve, including the National Guard, who are not otherwise eligible and who have completed 6 years of service and have been honorably discharged or have completed 6 years of service and are still serving, are eligible. Reservists will pay a slightly higher funding fee than regular veterans.

منبع by Marie Cappello

Strange Hotels


Hotels have been built in a number of weird places using a plethora of odd materials. From haunted castles in Scotland to barges on Amsterdam’s canals, here are some of the more unusual and best from around the world.

The Ice Hotel

Although the first ice hotel was built in Lapland, several more are now been constructed for winter in Sweden and Canada, these structures then melt in spring and are rebuilt again when it gets cold. The first ice hotel was carved out of a glacier, and has been an unusual sleeping option for nearly twenty years; its increasing popularity has seen two more ice hotels built in Finland. Visitors sleep in reindeer fur on ice carved beds. It makes for a cold but unusually popular honeymoon destination.

Tree house Hotels

From Kerala in India to Costa Rica and African Safari destinations, tree house hotels are an expensive but fun gimmick for tourist the world over. Visitors liken it to living in an adult tree house, as the structure of these luxury hotels are built within the branches of the trees, and wildlife can be spied on in their own habitat.

Old Airplane Hotel

This disused airplane is in the depths of the South American rainforest. The image may conjure that of a rusty old wreck, but in actuality it has been refurbished to a very high standard, to match the $300 plus US dollar per night price tag.

Underground & Cave Hotels

Underground and cave hotels can provide cool relief from the harsh conditions of deserts, or provide just an interesting place to stay. Famous cave hotels can be found in many different places across the globe from an underground hotel in the English countryside to some interesting and historical caves in Spain, Turkey and the hot deserts of Jordan. Coober Pedy in the Australian outback is home to an underground hotel that used to be an opal mine.

Old Bunker Hotel

Several old bunker hotels are in operation across Europe. Ex-nuclear bunker accommodation is available in Switzerland and Albania for a somewhat odd, but certainly safe sleeping option. But one in particular stands out; it is a disused Government naval bunker. A man-made island bunker in the Solent channel, in England, and it rents for about £۲۵۰۰۰ per week.

Under the sea hotel

The under the sea hotel in Florida is a wonderful spot for tropical fish enthusiasts to enjoy their hobby. Guests have to scuba dive to access the hotel that can then be slept in without the need for oxygen. There were plans for one to be built in Dubai, but the construction of this   Persian   Gulf  odyssey was cancelled in 2004.

Under a lake hotel

A Scandinavian revelation, the Norwegians have built an underwater hotel in a lake incorporating the natural beauty of it’s countryside with an unusual luxury for daring tourists. Perfect for a dip after a long Swedish sauna the Utter Inn in Lake Malaren is accessed by a lift from the roof of the hotel in the middle of the lake.

So next time you book a night in the Travel Inn, reconsider, if you are near something more unusual it might be well worth a visit.

منبع by Rob W. Colbourn

Is Dubai Too Expensive?


Dubai is located on the Persian Gulf coast of the United Arab Emirates. With its countless shopping malls, glamorous hotels, many choices for dining, and hip clubs, Dubai is like no other city on the earth.

Dubai is one of the top twenty expensive places to live in the world. The price of living has increased quickly and is expected to continue to increase. Even though rental costs seems to have dropped some, the cost of goods does not decrease. Some examples of this include the cost of a box of Kellogg Cornflakes, which currently averages $9 a box. A Big Mac Meal at McDonald averages about $17.00!

However, Dubai lifestyle draws many people to work there. Salaries are tax free and sometimes includes benefits such as free housing, club membership, medical insurance, and even an annual travel allowance. What is Dubai life like? The cost of living can be compared to other larger cities in the world and are somewhat equal.

Among all the Dubai hotels, there are many luxury ones. Hotels in Dubai range in price just like anywhere else. The average cost per night of one hotel in Dubai, Grosvenor House Dubai, is between $204- $441. The cost per night to stay at the Ala Maha Desert Resort is between $1040-$2191. These are some of the five star hotels, but to save money, you don’t necessarily have to stay at a five star hotel. The Al Manzel hotel offers rooms starting at $129 a night.

Dubai holidays are not too expensive. Along with many hotels, there are many apartments to stay at while in there. Depending on your choice of where to stay, you can find some great bargains when booking a holiday to Dubai. Dubai has some of the best hotels and tallest skyscrapers, along with wonderful shopping sites. With all Dubai has to offer, some are afraid that Dubai is too expensive too visit, especially during the holidays, but you can be a little travel savvy and save a lot of money.

While you are taking a holiday in Dubai, there are some public beaches you don’t want to miss. Going to one of these public beaches is a great choice and inexpensive. Taking a cruise along the Dubai Creek and having a romantic dinner on board is also an inexpensive thing to do while on holiday or visiting Dubai anytime of the year. Another cheap way to enjoy holidays in Dubai is to ride the Dunes or go to a desert safari.

Some cheap Dubai flights are offered at approximately $300. Booking a flight ticket and a hotel at the same time can save you about 40% on your total travel cost.

Whether visiting Dubai or deciding to live there, Dubai can be as expensive or as cheap as you wish, depending on some of your choices. Some say there are ways to eat like a king for about $10. Carefully planning your trip to Dubai and making wise choices can save a lot of money!

منبع by Michael M Thornton

Dependable Hotels in Dubai


Dubai is situated on the   Persian   Gulf  coast of the United Arab Emirates and is roughly at sea level (16 m/52 ft above). The emirate of Dubai shares borders with Abu Dhabi in the south, Sharjah in the northeast, and the Sultanate of Oman in the southeast. The  Persian   Gulf  borders the western coast of the emirate.

Much of Dubai’s real-estate boom is concentrated to the west of the Dubai Creek, on the Jumeirah coastal belt. Port Rashid, Jebel Ali, Burj Al Arab, the Palm Jumeirah and theme-based free-zone clusters such as Business Bay are all located in this section.

Situated in the business district, Hotels in Dubai close to Dubai International Financial Centre, Dubai Mall, and Burj Khalifa are ideal staying options for both business and leisure travelers! Also nearby are Dubai International Convention and Exhibition Centre and Jumeirah Mosque.

Plush 4-star Hotels in Dubai offer 462 luxurious air-conditioned guestrooms with mini-bars and laptop-compatible safes. Each guestroom is individually furnished and decorated. Select Comfort beds feature down comforters and premium bedding and 26-inch LCD televisions come with premium cable channels and first-run movies! Accommodations at these hotels thoughtfully include kitchenettes with refrigerators and coffee/tea makers, while en suite bathrooms have comprehensive amenities like shower/tub combinations with handheld showerheads, bathrobes, slippers, bidets, complimentary toiletries, bathroom telephone and weighing scales.

While soundproofed rooms, black drapes to shut out the glare and climate control add to the ambience of proactive caring, your progeny can experience their own comfort levels in Cribs/infant/Rollaway beds, while you peruse your complimentary newspaper, listen attentively to your Voice Mail or talk telephonically with family and friends. Other options include a rejuvenating in-room massage or working at your desk or utilizing high-speed Internet access.

However, if you are the energetic type, an outdoor pool and a children’s pool are on site. Other recreational amenities include a health club, a sauna, a steam room, an aerobics and Fitness facility. While angling, ice skating, water skiing and windsurfing nearby can imbue you with contentment or raise adrenalin levels, delectable cuisine at its many restaurants and coffee shop/café satiate the gourmands’ taste buds even as you lock up your treasures with the electronic/magnetic keys provided and go out to experience another tomorrow, replenished and replete!

As Luxury Hotels in Dubai go, at 36-floors high, this property boasts 498 exquisitely designed rooms, including 121 suites, three Presidential Suites and one Royal Suite. With wonderful waterfront views of the vibrant Dubai Creek or the 100 berth Festival Marina from all the rooms equipped with high speed broad band internet access, 4 inch plasma TV screen, connected with CD, DVD and VCD, the viewing options continue as bathrooms feature panoramic views, and a separate wet zone incorporating showers and free standing bathtubs.

Situated in a world-class waterfront lifestyle resort that harmoniously blends shopping, dining, entertainment, hotels and leisure in one place, such Luxury Hotels in Dubai, with their superlative restaurants, Lounge/Pool bars, superior Fitness, Business and Convention Centers, Golf, Tennis, Swimming, wheelchair accessible, constitute modern dream merchants!

منبع by Richa Khanna

ما قصه‌گفتن بلد نیستیم!


روزنامه شرق – پیام حیدر قزوینی: «بهشت و دوزخ» عنوان تازه‌ترین رمان جعفر مدرس‌صادقی است. رمانی که در آن دوره‌ای از زندگی محمد مصدق روایت شده که اگرچه تا پیش از این کم‌تر به آن پرداخته شده بود و کم‌تر دیده شده بود، اما تکه‌ای مهم در زندگی او به‌شمار می‌رود. مصدق همچنان چهره‌ای نمادین در تاریخ معاصر ایران است که از یک‌سو شمایل یک قهرمان ملی را دارد و از یک‌سو نقدهایی اساسی بر عملکردش وارد می‌شود. در «بهشت و دوزخ» اما مصدق نه یک چهره اسطوره‌ای بلکه کاراکتری است که خود و زندگی‌اش وارد روایت رمان شده‌اند و چنین است که جزئیات زندگی او در برشی کم‌تر دیده‌شده از حیاتش مورد توجه بوده است.
قصه‌گفتن بلد نیستیم

 مدرس‌صادقی از بین مقاطع مختلف زندگی مصدق، به سراغ تبعید او به بیرجند در دوره رضا‌خان رفته و تا جای ممکن کوشیده روایتی منطبق بر واقعیت از این دوران به دست دهد. روایت «بهشت و دوزخ» نشان می‌دهد که قدرت حاکم در وضعیت دیکتاتوری چطور آدمی که گوشه گرفته است را به متن ماجرا پرتاب می‌کند. مصدق در این دوره از زندگی‌اش بیشتر در احمدآباد است و اگر هم در تهران باشد می‌گویند که نیست و به احمدآباد رفته است. «من توی این رمان با یک آدمی سر و کار دارم که در یک دوره‌ای از زندگی یک چنین ماجرایی برای او پیش می‌آید که بعد از سالها که از توی کوران کشمکش‌های سیاسی کشیده است بیرون، حالا دوباره برش می‌گردانند توی گود و دوباره تبدیلش می‌کنند به یک شخصیت درگیر. او تا قبل از ١٣١٩ هم یک شخصیت سیاسی بود برای خودش و اگر هم از توی زندان بیرجند زنده بیرون نمی‌آمد، اسم او توی تاریخ معاصر ما ثبت می‌شد…

 از این نظر هم که شما بخواهید به این ماجرا نگاه کنید، به این نتیجه می‌رسید که این سال و این حبس و تبعیدی که شش ماه فقط طول کشید (از اول تیرماه تا آخر آذرماه ١٣١٩) نقش خیلی‌خیلی تعیین‌کننده‌ای داشته است در زندگی او. یک فرضیه‌ای هم که می‌شود پیش کشید این است که سرنوشت دخترش خدیجه و آن اتفاقی که برای خدیجه افتاده بود که سبب شد که او دوباره، بعد از سالها، آلوده ماجرا بشود و توی مبارزه‌ای وارد بشود و در رأس یک جریانی قرار بگیرد که منجر شد به ملی شدن صنعت نفت و کودتای بیست‌وهشت مرداد سال ‌هزاروسیصدوسی‌ودو. توی یک نظام دیکتاتوری و زیر سلطه حکومت زور، توی هر سوراخ‌سُنبه‌ای هم که باشی و حتا وقتی هم که کشیده‌ای کنار و کاری به کار کسی نداری، در امان نیستی و در هر لحظه و تحت هر شرایطی امکان دارد یقه‌ات را بگیرند».

«بهشت و دوزخ» رمانی است به روایت سوم‌شخص و البته بخشی مهم از داستان از دید آشپز مصدق که در بیرجند هم همراه او بوده روایت شده است. به‌مناسبت انتشار «بهشت و دوزخ»، با مدرس‌صادقی گفت‌وگو کرده‌ایم و با او درباره دلیل انتخاب این مقطع از زندگی مصدق و ویژگی‌های مختلف رمان صحبت کرده‌ایم. او در جایی از این گفت‌وگو درباره شیوه مواجهه ادبیات با تاریخ و تفاوت متن ادبی و متن تاریخی می‌گوید: «تاریخ‌نویس وقتی که دارد نقش یک شخصیت را برجسته می‌کند و بیش‌ازحد به او بها می‌دهد، دارد می‌رود به طرف اسطوره‌سازی و قهرمان‌سازی. تاریخ‌نویس مجال زیادی ندارد برای اینکه به جزئیات بپردازد، در حالی ‌که داستان‌نویس، درست برعکس، ناچار است که با جزئیات کار کند و با مجموعه‌ای از جزئیات است که به داستان خودش یک سر و صورتی می‌دهد. نمونه برجسته یک تاریخ‌نویسی که از مرز تاریخ می‌گذرد و وارد حیطه داستان‌نویسی می‌شود ابوالفضل بیهقی است. و این کار را کاملا آگاهانه هم انجام می‌دهد. یعنی می‌داند که دارد چه‌کار می‌کند… بیهقی می‌خواهد به قول خودش «دادِ تاریخ» را بدهد و «گِردِ زَوایا و خَبایا» بگردد تا «هیچ چیز از احوال پوشیده نمانَد.» و به همین دلیل است که می‌بینیم تصویری که از قهرمان داستانش امیرمسعود به دست می‌دهد، یک تصویر کاملا رئالیستی و روشن و شفاف و باورکردنی است.» در جایی دیگر از این گفت‌وگو از مدرس‌صادقی درباره داستان‌نویسی سال‌های اخیر ایران پرسیده‌ایم و او مشکل اصلی ادبیات داستانی ما را این می‌داند که قصه‌گفتن بلد نیستیم. در ادامه این گفت‌وگو را می‌خوانید:

 تازه‌ترین رمان شما، «بهشت و دوزخ»، روایتی است از یك دوره از زندگی محمد مصدق. ایده نوشتن رمانی درباره مصدق چه زمانی برایتان مطرح شد؟ آیا خیلی پیش از این، دغدغه نوشتن رمانی درباره او را داشته‌اید و یا این دغدغه به‌یكباره برایتان به وجود آمد؟

خیلی تصادفی پیش آمد. باعث و بانی این ماجرا هم مانی حقیقی بود. وقتی که تازه درگیر «اژدها» شده بود، این ایده را با من مطرح کرد و گفت خیلی دلش می‌خواهد که بعد از «اژدها» برود دنبال این ماجرا. من قول ندادم. گفتم ببینم چی می‌شه. خیلی هم به‌موقع بود البته. چون که تازه از یک مشغله‌ی سنگینی فارغ شده بودم و درگیر هیچ کاری نبودم و داشتم می‌رفتم یک مسافرت طولانی. گفتم بروم سر فرصت در این باره فکر کنم و ببینم می‌شود یا نه، جواب می‌دهد یا نه. تا یک ایده‌ای برای آدم جا نیفتد و جفت و جور نشود با آدم، هیچ کاری نمی‌شود صورت داد. اما چیزی طول نکشید که دیدم جواب داد و تصمیم خودم را گرفتم. البته تا وقتی که از آب و گل دربیاید و به ثمر برسد، خودِ مانی از صرافت این ماجرا افتاده بود و رفته بود سراغ یک پروژه‌های دیگری. اما من حسابی درگیر شدم. تعلق خاطر من به این شخصیت برمی‌گردد به سالهای نوجوانی و زمانی که هنوز بچه‌محصل بودم. گزارش مفصلی از محاکمه‌ی او را در دادگاه نظامی که به ‌صورت جزوه‌هایی دست به دست می‌شد، سالهای اول و دوم دبیرستان بودم که دیده بودم و از همان روزها برای من تبدیل شده بود به یک قهرمان. اما از همان اولش هم بیشتر با خود این کاراکتر صفا می‌کردم تا با نقشی که توی تاریخ معاصر ما بازی کرد. 

قصه‌گفتن بلد نیستیم

 آنچه در «بهشت و دوزخ» جلب توجه می‌كند، نوع مواجهه شما با شخصیتی تاریخی است. به‌‌نظر می‌رسد در این رمان محمد مصدق بیش از آن‌‌كه به‌عنوان چهره‌ای تاریخی و سیاسی مدنظرتان بوده باشد، به‌‌عنوان كاراكتری كه خود و زندگی‌اش می‌تواند وارد روایت رمان‌ باشد مطرح بوده است. نظرتان دراین مورد چیست؟

همین‌طور است که می‌فرمایید. من توی این رمان با یک آدمی سروکار دارم که در یک دوره‌ای از زندگی یک چنین ماجرایی برای او پیش می‌آید که بعد از سالها که از توی کوران کشمکش‌های سیاسی کشیده است بیرون، حالا دوباره برش می‌گردانند توی گود و دوباره تبدیلش می‌کنند به یک شخصیت درگیر. او تا قبل از ١٣١٩ هم یک شخصیت سیاسی بود برای خودش و اگر هم از توی زندان بیرجند زنده بیرون نمی‌آمد، اسم او توی تاریخ معاصر ما ثبت می‌شد. اما از این به بعد بود که تازه‌نفس و با یک خیز مجدّد آمد وسط معرکه و سخت درگیر شد. از این نظر هم که شما بخواهید به این ماجرا نگاه کنید، به این نتیجه می‌رسید که این سال و این حبس و تبعیدی که شش ماه فقط طول کشید (از اول تیرماه تا آخر آذرماه ١٣١٩) نقش خیلی خیلی تعیین کننده‌ای داشته است در زندگی او. یک فرضیه‌ای هم که می‌شود پیش کشید این است که سرنوشت دخترش خدیجه و آن اتفاقی که برای خدیجه افتاد بود که سبب شد که او دوباره، بعد از سالها، آلوده‌ی ماجرا بشود و توی مبارزه‌ای وارد بشود و در رأس یک جریانی قرار بگیرد که منجر شد به ملی‌ شدن صنعت نفت و کودتای بیست‌وهشت مرداد سال هزار و سیصد و سی و دو. توی یک نظام دیکتاتوری و زیر سلطه‌ی حکومت زور، توی هر سوراخ سُنبه‌ای هم که باشی و حتا وقتی هم که کشیده‌ای کنار و کاری به کار کسی نداری، در امان نیستی و در هر لحظه و تحت هر شرایطی امکان دارد یقه‌ات را بگیرند. با این که رفته بود احمدآباد و با هیچ‌‌کس رفت‌وآمدی نداشت و توی خانه‌ی شهری هم که بود سفارش کرده بود که هرکس تلفن کرد یا آمد دم در بگویید که آقا نیست و آقا احمدآباد است، حکومت به او شک داشت و خیال می‌کرد که دورادور با دامادش که نخست‌وزیر بود یک ارتباطی دارد و خط می‌دهد. امروز متین‌دفتری را گرفتند و فرداش آمدند سراغ او. این که آمدند سراغ او و او را بردند و شش ماه توی زندان بیرجند و در شرایط خیلی وحشتناکی نگهش داشتند به اندازه‌ی کافی دردناک بود که ثابت کند که نمی‌شود کنار نشست و دوباره درگیرش کند، اما من خیال می‌کنم این سرنوشت خدیجه بود که ضربه‌‌ی کاری را به او زد و او را جوری کشید وسط که هیچ راه گریزی برای او باقی نماند.

 مصدق یكی از نمادها یا قهرمان‌های تاریخ معاصر ایران است و تاكنون آثار زیادی در حوزه‌های مختلف درباره او نوشته شده و حتی در جاهایی مصدق بدل به چهره‌ای اسطوره‌ای شده است. شما اما به‌سراغ دوره‌ای حاشیه‌ای از زندگی او رفته‌اید كه پیش از این كمتر به آن توجه شده بود. چرا این دوره از زندگی او را انتخاب كردید و مثلا به سراغ دوره ملی‌شدن نفت یا كودتای ٢٨ مرداد نرفتید؟ آیا انتخاب دوره‌ای حاشیه‌ای از زندگی مصدق به این دلیل بوده كه بتوانید از آن چهره اسطوره‌ای فاصله بگیرید و كاراكتر مصدق را در زندگی شخصی‌اش تصویر كنید؟

همان‌طور که عرض کردم خدمتتان، این دوره اصلا یک دوره‌ی حاشیه‌یی نیست و خیلی هم دوره‌‌ی تعیین‌کننده و سرنوشت‌سازی بوده است در زندگی او. اما این که به این دوره از زندگی او کمتر پرداخته شده، به این دلیل است که تاریخ‌نویس‌ها بیشتر به اتفاقات پررنگ تاریخی توجه دارند و نه به کاراکترها. دوست دارند کاراکترها را توی متن رویدادهای تاریخی ببینند. مثل این که این رویدادهای تاریخی هستند که به این کاراکترها جذابیت می‌دهند و معنی می‌دهند، و از منظر تاریخ هم که نگاه کنیم، می‌بینیم که واقعا همین طور است. در حالی که داستان‌نویس درست بر عکس، به خود کاراکترها فکر می‌کند و دوست دارد کاراکترها را پررنگ‌تر ببیند و خیال می‌کند که این کاراکترها هستند که مُهر خودشان را پای رویدادهای تاریخی می‌زنند. با این تفاوت که وقتی که داریم به کاراکتر فکر می‌کنیم و نقش خیلی مهم‌تری برای او در نظر می‌گیریم، به این معنی نیست که بخواهیم از او یک اسطوره بسازیم یا تبدیلش کنیم به یک قهرمان. به نظر من، تاریخ‌نویس وقتی که دارد نقش یک شخصیت را برجسته می‌کند و بیش از حد به او بها می‌دهد، دارد می‌رود به طرف اسطوره‌سازی و قهرمان‌سازی.

 تاریخ‌نویس مجال زیادی ندارد برای این که به جزئیات بپردازد، در حالی که داستان‌نویس، درست بر عکس، ناچار است که با جزئیات کار کند و با مجموعه‌ای از جزئیات است که به داستان خودش یک سر و صورتی می‌دهد. نمونه‌ی برجسته‌ی یک تاریخ‌نویسی که از مرز تاریخ می‌گذرد و وارد حیطه‌ی داستان‌نویسی می‌شود ابوالفضل بیهقی است. و این کار را کاملا آگاهانه هم انجام می‌دهد. یعنی می‌داند که دارد چه‌کار می‌کند: می‌گوید «در دیگر تواریخ چنین عرض و طول نیست ــ که احوال را آسان‌تر گرفته‌اند و شمّتی بیش یاد نکرده‌اند.» تاریخ‌نویسی در زمان بیهقی و پیش از بیهقی یا این که فقط افسانه‌سرایی و حکایت‌نویسی متکی به اسطوره و خیالپردازی بود و یا این که عبارت بود از گزارش احوال فشرده‌ای از رویدادهای مهم که «فلان پادشاه فلان سالار را به فلان جنگ فرستاد و فلان روز صلح کردند و این آن را یا او این را بزد…» و یا این‌که گزارشی بود که وقایع‌نگار رسمی که یکی از مواجب‌بگیران و مقرّبان دربار و یکی از ملتزمین رکاب بود می‌نوشت که همه در وصف دلاوری‌ها و جنگاوری‌های فلان پادشاه و فلان سالار بود. اما بیهقی می‌خواهد به قول خودش «دادِ تاریخ» را بدهد و «گِردِ زَوایا و خَبایا» بگردد تا «هیچ چیز از احوال پوشیده نمانَد.» و به همین دلیل است که می‌بینیم تصویری که از قهرمان داستانش امیرمسعود به دست می‌دهد، یک تصویر کاملا رئالیستی و روشن و شفاف و باورکردنی است.

هم دلاوری‌ها و تجلی هوش و ذکاوت و بردباری او را به ما نشان می‌دهد و هم عواقب استبداد رأی و تصمیم‌های غلط و لشکرکشی‌های بی‌هوده‌‌ی او را به تصویر می‌کشد. تصویری که یک دنیا فاصله دارد با تصویر یک قهرمان اسطوره‌یی. در دوران خودمان هم کتاب عبدالله مستوفی را داریم که مخلوطی است از تاریخ و رمان. بعضی وقتها از روی سر وقایع عبور می‌کند و فقط یک گزارش احوالی می‌دهد و گاهی وقتها هم می‌رود توی دل وقایع و از مشاهدات شخصی و تجربه‌های دست اول خودش حرف می‌زند. اما بر خلاف بیهقی که می‌دانست که دارد چه‌کار می‌کند، عبدالله مستوفی نمی‌داند که دارد چه‌کار می‌کند. خیال می‌کند که دارد شرح زندگی خودش را می‌نویسد یا دارد تاریخ می‌نویسد، در حالی که خیلی جاها وارد حیطه‌ی رمان شده است و دارد رمان می‌نویسد و خودش هم خبر ندارد.

قصه‌گفتن بلد نیستیم

 چرا عنوان رمان را «بهشت و دوزخ» انتخاب كردید؟ آیا این بهشت و دوزخ اشاره‌ای است به بخشی از تاریخ ایران كه در رمان روایت شده یا بیشتر به زندگی مصدق و سرنوشت او مربوط بوده است؟

این برداشت‌هایی را هم که گفتید می‌شود کرد. این از آن اسمهاست که جای برداشت خیلی زیاد دارد. اما خود من به «ارداویراف‌نامه» نظر داشته‌ام که یک بندی از متن آن را هم گذاشته‌ام روی پیشانی کتاب. ارداویراف را می‌برند توی بهشت و دوزخ می‌چرخانند تا از نزدیک ببیند و بیاید تعریف کند که آنجا چه خبر بود و آنهایی که توی بهشت بودند چه روزگاری داشتند و آنهایی که توی دوزخ بودند چه بلاهایی داشت سرشان می‌آمد. ارداویرافِ ما را هم می‌برند بیرجند و بلاهای زیادی به سرش می‌آید توی این سفر و اتفاقات زیادی برای او می‌افتد که ما بعضی از آنها را برای شما تعریف کرده‌ایم. شاید به این دلیل که خود او وقتی که از سفر برمی‌گردد و حال و روز دخترش را می‌بیند، زبانش بند می‌آید و نمی‌تواند تعریف کند که چه بر او گذشته است. داستان خدیجه آن‌قدر اسفناک و دردناک است که داستان خودش یادش می‌رود.

  برای نوشتن «بهشت و دوزخ» چه‌ مدتی به تحقیق درباره زندگی مصدق پرداختید و نوشتن رمان چقدر طول كشید؟

هر داستانی، چه پس‌زمینه‌ی تاریخی داشته باشد و چه نداشته باشد، تحقیقات لازم دارد. هیچ فرقی نمی‌کند که موضوع از چه قرار است. در مورد این دوره البته منابع خیلی کم است. زندگینامه‌نویس‌ها و تاریخ‌نویس‌ها هم همان‌طور که خودتان اشاره کردید، به این دوره از زندگی او خیلی کم توجه کرده‌اند. خاطرات آقاجواد آشپز که در طول این سفر همراه او بوده است خیلی کمک می‌کند که بفهمیم توی این مدت چه اتفاقاتی افتاده است. این خاطرات حاصل گفت و گوی مهندس احمد مصدق بوده است با آقاجواد حاجی تهرانی. آقاجواد آشپز تصویر خیلی صادقانه و بی غل و غشی از ارباب خودش به دست می‌دهد و این یکی از منابع اصلی من بود. من از چهل سال پیش و از همان سالهای دبیرستان، هرچه در مورد زندگی او به تورم می‌خورد جمع می‌کردم. یک عالمه کتاب و جزوه و مقاله داشتم درباره‌ی او. وقتی که افتادم توی این ماجرا و شروع کردم به کار، همه‌ی منابعی را که جمع کرده بودم دوباره خواندم و هرچی هم که نداشتم پیدا کردم و به این مجموعه اضافه کردم، چه آنهایی که سالها پیش چاپ شده بود و من ندیده بودم و چه مقاله‌ها و زندگینامه‌هایی که در سالهای اخیر چاپ شده است و چه منابع مربوط به دوره‌ی قبل از نخست‌وزیری و زمان نخست‌وزیری و چه منابع مربوط به بعد از نخست‌وزیری و کودتا… و همه‌ی اینها هم البته به دردم خورد. علی‌الخصوص نامه‌ها و خاطرات خود او که برای پیداکردن لحن و خلق و خو و منش او خیلی مفید بودند. حتا جزئیات ماجراهای محاکمه‌ی او در دادگاه نظامی که مربوط می‌شود به چهارده سال بعد از واقعه، خیلی به دردم خورد.

 به‌ طور كلی یكی از ویژگی‌های رمان‌هایی كه با پس‌زمینه‌ای تاریخی نوشته می‌شوند، لزوم تحقیق و پژوهش درباره آن دوره مشخص از تاریخ است. پژوهش برای نوشتن رمان امری است كه در اینجا چندان مرسوم نیست و این در حالی است كه معمولا پشت آثار شاخص ادبیات حجم انبوهی از مشقت و زحمت برای تحقیق و پژوهش درباره موضوع روایت خوابیده است. به ‌‌نظرتان آیا انجام تحقیق در نوشتن رمان فقط برای آثاری با پس‌زمینه‌ای تاریخی ضرورت دارد و آیا به ‌طور كلی برای شناخت درست موضوع روایت انجام تحقیق امری ضروری است؟

همان‌طور که گفتم، هیچ فرقی نمی‌کند که شما دارید چه رمانی می‌نویسید و موضوع از چه قرار است. هر رمانی به تحقیق و مطالعه و زمینه‌چینی احتیاج دارد و شما پیش از این که دست به کار بشوید، ناچارید که یک مقدماتی فراهم کنید. مگر این که بخواهید یک رمان پادرهوای عشقولانه‌ بنویسید که هیچ‌چی توش معلوم نباشد و هیچ ندانیم که چه اتفاقاتی دارد می‌افتد و کجاییم و چی به چیه و در چه حالیم. از این رمان‌های بدون زمان و مکان که همه‌چی در مه و دود اتفاق می‌افتد و معلوم نیست چی به چیه فراوان داریم. این دود و مه و ابهام ساختگی هم فقط مال این است که خواننده را مرعوب کنیم و به او کلک بزنیم و این‌طور القا کنیم که ما نابغه‌ایم و یک ایده‌هایی به ما الهام شده است که نمی‌توانیم به یک صورت معقول و روراست با تو در میان بگذاریم و ناچاریم به یک زبان دشوار و ثقیلی که تو از درک آن عاجزی و سوادش را نداری متوسل بشویم. تازه اسم این تمهیدات را هم می‌گذاریم تکنیک و مدعی نبوغ هم هستیم. من فکر می‌کنم که نویسنده با این کلک‌ها دارد ضعف و ناتوانی خودش را و بی‌استعدادی و جهل و تنبلی خودش را توجیه می‌کند. نویسنده با الهام کار نمی‌کند. الهام شاید یک جرقه‌ای در ذهن او بزند.

 اما بعد از آن جرقه که یک هُلی به او می‌دهد، باید کار کند و کار کند و زحمت بکشد تا یک چیزی از توی این ودیعه‌ای که به دست او سپرده‌اند بیرون بیاید. نویسنده‌ای که متکی است به الهام، هم از زیر مقدمات درمی‌رود که همان تحقیقات و فراهم کردن مصالح کار است و هم از زیر بازنویسی‌های مکرّر که یک کار گِل است و یک زحمتی است که هر نویسنده‌ای ناچار است بکشد تا نوشته‌‌اش یک سر و سامانی بگیرد و آماده شود برای عرضه کردن به ویراستار یا ناشر یا روزنامه یا مجله یا هر جایی که عرضه می‌کند. شما برای این که یک نانی هم بپزید، باید اول یک تکه خمیر بردارید و آن هم به اندازه، نه کم نه زیاد، و بعد پهنش کنید و بعد بزنید به تنور و بعد تازه باید مواظب باشید که بموقع برش دارید و از تنور بکشیدش بیرون. اگر زود بردارید هنوز نپخته است و اگر دیر بردارید می‌سوزد و داد مشتری درمی‌آید. من یک عالمه حرف دارم که با شما بزنم در این مورد. اما می‌ترسم زیاد بشود و جا نداشته باشید چاپ کنید. هر کاری یک زحمتی دارد: نان پختن، سیب زمینی پوست کندن، جارو زدن، آجرچینی، ماله کشیدن… این نویسنده است فقط که خیال می‌کند بدون زحمت و یکشبه می‌تواند به مقصود برسد و یک شاهکاری خلق کند که بزند توی دهن جیمز جویس و روی ویلیام فاکنر را کم کند. ای کاش نویسنده هم می‌پذیرفت که دارد یک کاری انجام می‌دهد و نویسندگی هم یک جور عملگی است. حالا گیرم شما سر ساختمان کار نمی‌کنید، اما این دلیل نمی‌شود که عمله نباشید. عمله بودن هیچ بد نیست و هیچ ننگی نیست.

 عمله یعنی کارگر. اما توی فرهنگی که هیچ‌کس به کار کردن اعتقادی ندارد و همه خیال می‌کنند که همه‌چی یکشبه و بدون زحمت و با یک معجزه درست می‌شود، عمله تبدیل شده است به یک فحش. یک نفر نجار است، یک نفر راننده است، یک نفر خیاط است، یک نفر هم عمله‌ی سیاست است که به او سیاستمدار هم می‌گوییم و یک نفر هم عمله‌ی طرب است که به او خواننده و نوازنده هم می‌گوییم و یک نفر هم عمله‌ی هنر است که به او هنرمند هم می‌گوییم و یک نفر هم عمله‌ی ادبیات است که به او نویسنده هم می‌گوییم. و چه خوب است که عمله‌ی ادبیات است و دارد برای ادبیات کار می‌کند و زیر بیرق ادبیات سینه می‌زند و مثلا عمله‌ی سیاست نیست و عمله‌ی ریا و تزویر و ریاست هم نیست. هیچ عیبی ندارد که افتخار کند به این قضیه. اما ای کاش بپذیرد که پیش از این که نابغه باشد و هنرمند باشد و اله و بله باشد، عمله است. عمله‌ی ادبیات البته. یعنی کارگر است. و کارگر باید کار کند و زحمت بکشد، وگرنه از مزد و پاداش هیچ خبری نیست و آخر سر هم دستش خالی می‌ماند و ول‌معطل است. 

قصه‌گفتن بلد نیستیم

 به‌ نظر می‌رسد كه در «بهشت و دوزخ» تا جای ممكن به واقعیت وفادار بوده‌اید و چندان به دنبال درآمیختن تخیل و واقعیت در  روایت رمان نبوده‌اید. آیا می‌خواستید چهره‌ای كه از مصدق به دست می‌دهید كاملا منطبق با چهره واقعی او باشد یا جاهایی از این موضوع تخطی كرده‌اید؟ به‌طور كلی به نظرتان در نوشتن رمانی درباره یك شخصیت تاریخی چقدر امكان بروز تخیل در روایت وجود دارد و چقدر می‌توان تاریخ را دست‌كاری كرد؟

همان طور که گفتید، سعی کرده‌ام که در یک چارچوب واقعی و مستند کار کنم و کاملا وفادار بمانم به این چارچوب. اما بعضی جاها یک گریزهایی هم زده‌ام. وقتی که دارید توی یک چارچوب واقعی و مستند کار می‌کنید، نمی‌توانید هر کاری که دلتان می‌خواهد بکنید، ناچارید که به آن چارچوب وفادار بمانید تا همه‌چی درست و باورپذیر و پذیرفتنی از آب دربیاید. اما این دلیل نمی‌شود که دست و بالتان کاملا بسته باشد. اینجاست که داستان‌نویس دست به یک کارهایی می‌زند که از دست تاریخ‌نویس و گزارش‌نویس ساخته نیست. یک حفره‌ها و شکاف‌هایی توی روایت مستند وجود دارد که تو در مقام داستان‌نویس ناچاری پُرش کنی. فقط در همین حد. نه این که تاخت و تاز کنی و آن چارچوب مستندی را که داشتی روش کار می‌کردی له و لورده کنی. دستکاری‌ها و گریز زدن‌ها خیلی با احتیاط و با ملاحظه‌کاری باید صورت بگیرد. من هی از ناچار بودن حرف می‌زنم و یک تعمّدی دارم در به کار بردن این کلمه. برای این که تأکید کنم روی این مطلب که داستان یک ودیعه‌ای‌ است در دست نویسنده که باید مراقب باشد که به همان صورتی که قرار بوده است به مقصد برساند. «ناچاری» هم از این طرف هست و هم از آن طرف. از یک طرف باید احتیاط کنی که آن چارچوب متکی به واقعیت سر جای خودش بماند و هیچ لطمه‌ای نخورد و از یک طرف باید جاهای خالی و فاصله‌ها را پُر کنی تا به داستانی که داری می‌نویسی یک معنی و مفهومی بدهی. به همین دلیل است که من در بعضی موارد، به قول شما، از روال واقعیت مستند «تخطی» کرده‌ام و به تخیل خودم میدان داده‌ام که داستان را ببرد جلو. البته با در نظر گرفتن همه‌ی آن ملاحظاتی که گفتم. نه بی‌هوا و دلبخواهی.

  در «بهشت و دوزخ» جاهایی نوعی طنز پنهان نهفته است، مثلا برخی رفتارهای مصدق یا لجبازی‌های او باعث به ‌وجود آمدن این طنز در روایت شده است. نظرتان در این ‌باره چیست؟

این رفتارها هم متکی است به مستندات و شواهدی که وجود داشته است و هم به استنباط نویسنده و آن‌چه که موقعیت‌های داستانی طلب می‌کنند. خیلی دلم می‌خواست به همه‌ی این موارد «تخطی» و جاهایی که رفته‌ام توی خاکی یک اشاره‌ای می‌کردم، اما می‌ترسم با این توضیحات اضافی یک نکته‌هایی را لو بدهم که نباید گفت و لذتی را که قرار است خواننده از داستان ببرد مخدوش کنم.

 «بهشت و دوزخ» به روایت سوم شخص نوشته شده و زبان رمان هم زبانی امروزی است. چرا این زاویه دید را برای رمان انتخاب كردید و چرا برای شخصیت‌های رمان زبانی دیگر  را انتخاب نكردید؟

کار دیگری نمی‌شد کرد. فکر اولم این بود که آقاجواد آشپز داستان را تعریف کند و یک بار هم به همین صورت نوشتمش، اما آخر سر دیدم جور در نمی‌آید. البته در صورت فعلی هم بخش اعظم داستان را داریم از دید آقاجواد روایت می‌کنیم. اما اگر قرار بود آقاجواد خودش و به صیغه‌ی اول شخص داستان را تعریف کند، اصلا یک داستان دیگری می‌شد و خیلی چیزها از دست می‌رفت. به این دلیل که آقاجواد همه جا حضور ندارد و احاطه‌ی کافی ندارد به تمام داستان و شرایط این کاراکتر برای تعریف کردن آن قسمتی از داستان که حضور ندارد کافی نیست. از پس آن قسمت‌هایی که حضور ندارد برنمی‌آمد. یک راه‌حل دیگری هم که وجود داشت این بود که خود قهرمان داستان بعد از این که از سفر برگشته است، داستان خودش را تعریف کند.

 درست مثل ارداویراف که وقتی که از معراج برگشت، آن‌چه را که از بهشت و دوزخ دیده بود تعریف کرد. اما فرق معامله اینجاست که قهرمان داستان ما وقتی که از سفر برمی‌گردد و دختر نوجوانش را به این حال و روز می‌بیند، به قدری منقلب می‌شود و آن‌چنان ضربه‌ای می‌خورد که زبانش بند می‌آید و اصلا نمی‌خواهد به آن بهشت و دوزخی که توی این سفر کذایی از سر گذرانده است فکر کند. آن بهشت و دوزخی که توی این سفر دیده است در مقابل این دوزخی که حالا می‌بیند وزنی ندارد. فعلا فقط دارد با آن عذاب وجدانی که بعد از دیدن دخترش به او دست داده است کلنجار می‌رود و توی این فکر است که آیا برای این دختری که از دست رفته است چه‌کار می‌تواند بکند. قهرمان داستان ما از این به بعد اصلا نمی‌خواهد به گذشته فکر کند و همان‌طور که در زندگی واقعی‌اش هم می‌بینیم، با سر شیرجه می‌رود توی آینده.

قصه‌گفتن بلد نیستیم

 امروز ادبیات داستانی ما در وجه غالبش توجه كمی به تاریخ دارد و بخش زیادی از آثاری كه منتشر می‌شوند درباره زندگی شخصی‌ و روابط خصوصی‌شده آدم‌هاست. در حالی كه چند دهه پیش رمان‌های زیادی با نگاه به تاریخ نوشته می‌شدند و بخش قابل توجه‌ای از این آثار هم نه شرح خطی وقایع تاریخی بلكه آثاری بودند كه به سویه‌های نامكشوف یا كمتر دیده شده تاریخ می‌پرداختند. به‌ نظرتان چرا امروز ادبیات داستانی ما كمتر با تاریخ مواجه می‌شود و بیشتر درگیر امر خصوصی شده است؟

من فکر می‌کنم که موضوع و این که داریم در مورد چی می‌نویسیم اهمیت چندانی ندارد. طرز رفتار با موضوع مهم است و این که نویسنده با آن موضوعی که کار می‌کند آشنایی و انس و الفت کافی داشته باشد و بتواند از پس آن بربیاید. احوالات شخصی و روابط خصوصی هم همیشه از ازل، از وقتی که بشر شروع کرده است به قصه‌بافی و داستان‌سرایی، دستمایه‌ی کار داستان‌نویس‌ بوده‌اند و نمی‌توانسته است چیزی غیر از این باشد، چون که اصلا داستان یعنی شرح و بسط احوالات شخصیّه و فرو رفتن توی اعماق وجود و ذهن آدم‌ها که خیلی هم از تاریخ مهم‌تر است. نویسنده حتا وقتی هم که دارد توی یک بستر تاریخی کار می‌کند با شرح احوالات شخصی و خصوصی است که دارد داستان‌سرایی می‌کند، نه با روایت حوادث تاریخی. با حوادث تاریخی خیلی باید با احتیاط رو به رو شد. نویسنده‌ای که با یک موضوع تاریخی کار می‌‌کند دست به یک قمار خیلی خطرناکی زده است، برای این که این احتمال که کاراکترهاش را زیر دست و پای تاریخ له کند خیلی زیاد است و اگر یک چنین اتفاقی بیفتد، داستان او به فنا رفته است. در دهه‌های گذشته رمان‌هایی که با زمینه‌ی تاریخی و به تقلید از «دن آرام» شولوخوف و «جان شیفته»ی رومن رولان و ادبیات خلقی رئالیسم سوسیالیستی نوشته می‌شد طرفدارهای خیلی زیادی داشت، اما چه خوب که در دهه‌های شصت و هفتاد از این ادبیات تا اندازه‌ای یک فاصله‌ای گرفتیم و نزدیک‌تر شدیم به روابط انسانی و احوالات شخصیّه که هسته‌ی اصلی رمان و ذات و بنیاد رمان است.

 اما چه حیف که غلتیدیم به ورطه‌ی تقلید از رمان نو و سوررئالیسم آمریکای لاتینی و این اواخر هم قصه‌های گلخانه‌یی و شرح کسالت‌بار و خنثای روزمرّگی. شاید این شیوه از داستان‌سرایی باشد که شما دوست ندارید و در نقطه‌ی مقابل داستان‌هایی قرار می‌دهید که بیرون از چهاردیواری خانه و توی کوچه و خیابان و در بستر تحولات اجتماعی اتفاق می‌افتند. اما اشتباه نکنید. شما حتا توی چهاردیواری خانه‌ی خودتان هم توی متن جامعه و در معرض تاریخ قرار دارید. گرفتاری ما این نیست که چرا از چهاردیواری خانه و حریم شخصی‌‌مان بیرون نمی‌آییم. گرفتاری ما این است که بلد نیستیم و عادت نکرده‌ایم که در یک زمان و مکان مشخص کار کنیم. فرار می‌کنیم از آدرس دادن و می‌ترسیم از صراحت و وضوح و شفافیت و خودمان را پشت سر کلی‌بافی‌ها و انشانویسی‌ها و زیبانویسی‌ها و بازی‌های کلامی و آرتیست‌بازی‌های تکنیکی پنهان می‌کنیم. به یک تعبیر خیلی سرراست اگر بخواهم خلاصه کنم: قصه گفتن بلد نیستیم. جا نیفتاده است قصه گفتن توی ادبیات معاصر ما. نه نویسنده به دنبال قصه است و نه خواننده. با وجود یک سنّت غنی داستان‌سرایی و پیشینه‌ای که توی ادبیات کلاسیک خودمان داریم و با وجود نمونه‌های درخشانی از داستان‌نویسی معاصر دنیا که هم ترجمه شده‌اش جلوی چشممان است و هم ترجمه نشده‌اش. و اگر بخواهیم جانب انصاف را رعایت کنیم، به این واقعیت هم باید اشاره کنیم که سانسور هم البته این وسط بی‌تقصیر نبوده است و دامن زده است به رواج این سوء تفاهم. ذهنیت یک داستان‌نویس ایرانی یک ذهنیت سانسورزده هم هست در عین حال. دست و بال نویسنده در موارد بسیاری بسته بوده است همیشه و سانسوری که از اوایل دهه‌ی چهل جا افتاد و بعد از انقلاب هم ادامه پیدا کرد داستان‌نویسی ما را سوق داده است به سمت عدم صراحت و عدم شفافیت و کلی‌بافی.

 این روزها باز هم بحث سانسور كتاب مطرح شده و آن‌ طور كه گفته شده وزارت ارشاد قصد دارد مميزي را به خود ناشران واگذار كند. نظرتان درباره این شیوه از ممیزی كتاب چیست و آیا موافقید كه نمایندگانی از ناشران كه توسط وزارت ارشاد تایید شده‌اند عهده‌دار مميزي كتاب‌ها باشند؟

سانسور سانسور است و هیچ فرقی نمی‌کند که به وسیله‌ی چه مرجعی اعمال شود. من با هر نوع سانسوری، به هر صورتی و به هر اسمی که می‌خواهد باشد، مخالفم و فکر می‌کنم که هر نوع سانسوری، به هر صورتی و به هر اسمی، با طبیعتِ کاری که ما داریم می‌کنیم منافات دارد و باید برچیده شود.

 درحال‌حاضر آیا كتابی در ارشاد دارید و این روزها مشغول انجام چه كاری هستید؟

دوتا کتاب دارم که در انتظار مجوّز به سر می‌برند: یکی چاپ سوم «کله‌ی اسب» که از سال ١٣٨٤ تا حالا توی ارشاد است و یکی هم چاپ سوم «آب و خاک» که از سال ١٣٩١. و اما این که الان دارم چه‌کار می‌کنم. خود من هم راستش نمی‌دانم. کارهای مختلف. دوست ندارم در مورد یک کارهایی که هنوز به ثمر نرسیده‌اند حرفی بزنم. فکر می‌کنم در مورد یک کاری که هنوز به جایی نرسیده است اصلا نباید حرف زد. کار ما فرق می‌کند با کار یک فیلم‌ساز یا کارگردان تئاتر. فیلم ساختن یک کار گروهی است و کار نمایش هم همین طور. خیلی راحت می‌شود اعلام کرد که ما داریم فلان فیلم را فیلم‌برداری می‌کنیم یا فلان نمایش را تمرین می‌کنیم و اصلا چاره‌ای ندارید و نمی‌شود نگفت، چون که یک عالمه آدم درگیر هر کاری هستند و معلوم است که کجا دارند تمرین می‌کنند و کجا دارند فیلم‌برداری می‌کنند. اما کار ما یک کار تکنفره است که باید در خلوت پیش برود تا به یک سرانجامی برسد و تا به یک سرانجامی هم نرسیده باشد و از آب و گل درنیامده باشد، با هر حرفی که در مورد آن بزنید آن خلوتی را که لازم دارید به هم زده‌اید و خرابش کرده‌اید. چه بسا پروژه‌هایی که با شکست رو به رو می‌شود و نویسنده ناچار است نیمه‌تمام رها ‌کند و حالا فکر کنید که توی این فاصله آمده باشد در مورد یکی از آنها که نه به دار است و نه به بار، یک عالمه حرف زده باشد و توضیح داده باشد و به این ترتیب یک تعهدی برای خودش درست کرده باشد و ناچار باشد بعد از مدتی یک برگ تازه‌ای رو کند تا ثابت کند که آره، توی این مدت داشتم چه‌کار می‌کردم.

من خیلی تعجب می‌کنم از رمان‌نویسی که در جواب این سؤال که درحال‌حاضر مشغول چه کاری هستید جواب می‌دهد دارم روی فلان رمان کار می‌‌کنم و حتا یک توضیحاتی هم و یک خلاصه‌ی داستانی هم از رمانی که هنوز ننوشته است یا تمام نکرده است می‌دهد و حتا در مواردی اسم رمانی را هم که هنوز ننوشته است اعلام می‌کند. من هرگز یک چنین اعتماد به نفسی نداشته‌ام و ندارم و در مورد هر کاری هم که دارم می‌کنم تا آخرین لحظه و تا بعد از هزار مرتبه بازنویسی هم و تا وقتی که رفته است لیتوگرافی و رفته است زیر چاپ هنوز شک دارم و حتا بعد از این که چاپ شد و به چاپهای بعدی هم رسید هنوز شک دارم و آن اعتماد به نفسی را که نویسنده لازم دارد برای این که در مورد کار خودش حرف بزند و توضیح بدهد ندارم. بعد از چاپ هم یک چنین اعتماد به نفسی ندارم، چه برسد قبل از این‌که از آب و گل درآمده باشد و به ثمر رسیده باشد. ببخشید که این‌همه توضیح دادم. می‌توانستم به جای این‌همه توضیحات، فقط بگویم درحال‌حاضر هیچ کاری نمی‌کنم.

لینک منبع

Sitting For Nouroz


In our Iranian tradition there are numerous invaluable yet unrecognized details that have to be viewed in the day- light of post-modernity and in connection to our interpersonal relationships.

Nouroz and traditions for celebrating this event are some of those details.

One significant part of this secular, family oriented and peaceful event is the way in which people interact with one another.

One interesting, unique, and conventional aspect of Nouroz is who to visit first. There is a clear range order, from top to down, from eldest to youngest, and sometimes from richest to poorest. However, the beauty of the entire visitation is that everyone will have the chance of hosting for the Nouroz party.

In making a remark about who is hosting first and whom we visit first we use a particular, meaningful, and clear concept: Sitting. Basically every family has a chance for sitting, however it starts from eldest.

This chance of sitting must be interrelated to a notion of royally when kings and queens of the ancient Iran or Persian culture used to accept visitors.

There is a common understanding that our ancestors did inform their relatives when they were sitting in what day of the Nouroz. The sitting is integrated with hospitality, respect, kindness, celebration in the context of celebration for Nouroz. Sitting creates and offer elegance, nobility, dignity, and individual value. In most dictionaries, the word sitting is defined as a rest position supported by the buttocks or thighs. The sitting for Nouroz fundamentally captures a sitting in a upright position, in a way holding our head above and being proud of who we are. The clear way of sitting provides a feeling that the individual is superior to the self, having a self-perception, and sitting for relaxation purposes. The sitting for Nouroz does offer a moment of pride, being worth having an audience to come for paying him or her respect. Nouroz is a time for paying respect to the self, to the family, to nature, and to the spring. The sitting is about creating a good time for family and friends to come to your place for a one to one or face to face interaction.

Again, whom we start visiting has to do with the culture defining the family interactions we have. In our good old days, our grandparents were the first ones to visit. Each family knew in advance, who is sitting the first day of Nouroz, who has the second day of Nouroz, and so on.

Visiting elders in the family used to be a statement that happened in a formal way. Everyone put their new clothes on, wore new shoes, and used their new look to go and visit grandparents who would be the host and were sitting that day. Grandparents used to give “aidi” or gift to all children, mostly money is bills. The money was symbol for wealth and resources for the New Year to come. Sitting was definitely exciting to children who were counting on a good amount of money at the end of the celebrations.

There are numerous stories and myths about how sitting for guests involved certain festivities and activities. The number of people who visited one family in that sitting day would then depend on the extent of the nuclear family, extended family, neighbors, and acquaintances, and even business partners. If one day of sitting would not offer everyone a chance for paying their respect, then some elderly or senior members of a family would be sitting for one or two more days. In those days of sitting, a couple of people volunteered to offer the guests tee, goodies, and all the sweets that had been purchased in only for Nouroz.

The tradition of sitting is still alive. Now living everywhere else but Iran, not having the grandparents who used to nurture us with gifts of love and connection for Nouroz, we do celebrate Nouroz differently. Now during our life in migration, we do go and visit those around us, for sure elder has to be the first one to visit. Some of us take the sitting tradition more seriously than others, still it is important to know about this beautiful tradition and help keeping it alive, even in our times of nostalgia and physical separation. I am sure we are doing it well. We take time to be sitting.

March 30, 2009

منبع by Poran Poregbal

The Turkish Language


The Turkish language is one of the prominent member of the Altaic group of languages which originated in the Altay mountain range of Northern Siberia more than a thousand years ago and spread south westwards with the expansion of Nomadic Turkish tribes. When the Ottoman Empire made it the official language, it spread to Europe, North Africa and Middle East. Today it has more than 70 million native speakers mostly in Turkey and Cyprus but important minorities also exit in Germany, Bulgaria, Iraq and Greece.

The Turkish language has a close affinity with Uzbek and Azeri languages. A remarkable vowel harmony, consonant mutation and agglutination are the hallmark of all these Turkic languages. The Turkish language has a heavily borrowed vocabulary from Arabic and Persian languages. Prior to the language reforms of 1928 by Kamal Ataturk, the Turkish language used to be written in Arabo-Persian script but now it is written in a slightly modified Latin script.

The grammatical structure of Turkish is quite different from other European Languages like English, French etc. Unlike English, Turkish is a phonetic language. It means each letter always retains its original sound, not as in English where sound of a letter can change unexpectedly as letter u does in put and but. Another characteristic feature of Turkish is the Consonant Mutation, a method by which, under special circumstances, changes are made to consonants in spelling.

It follows from above that Turkish is a phonetic language with a systematic grammar and a heavily borrowed vocabulary from Arabic and Persian.

منبع by Waqar Awan